- Ды што ты, Габрусь, звар'яцеў?
- О, не!.. Гэтак няможна, кабецiна, жыць, як мы жылi... Я хутка вярнуся...
Адэля ад здзiўлення разявiла рот i не ведала, што казаць, калi Габрусь зачыняў за сабою дзверы.
Яшчэ не пачынала ўсходзiць сонейка, як Габрусь бягом прабег вулiцу i пачаў моцна стукацца ў дзверы да старшынi вёскi.
1921 г.